Parris, the ultimate Thin Lizzy tribute!

Boekingen

The Ultimate Dutch Thin Lizzy Tribute

The Ultimate Dutch Thin Lizzy Tribute

Muziekstad Dublin ligt aan de voeten van Parris, een Limburgse Thin Lizzy tributeband. Verslag van een driedaags rock´n roll-avontuur in Ierland. Uit dagblad de Limburger van 6 januari jl.

Door Bart Ebisch

Rock ´n roll over de Liffey


Voor de zoveelste keer in drie dagen tijd steken bandleden van Parris de brug over rivier de Liffey over, op weg naar nog meer rock ´n roll. De Limburgse rockband heeft een paar succesvolle optredens achter de rug in de muziekstad. De apotheose zal een aantal uren later volgen als in Vicar Street de achttiende editie van Vibe for Philo losbarst, het jaarlijkse herdenkingsconcert voor Philip Parris Lynott, de zanger/bassist van Thin Lizzy naar wie de tributeband is vernoemd.

De dubbeldekker stuitert rond het middaguur over het slechte wegdek richting noorden, waar hun grote rockheld, zoon van een zwarte vader en blanke moeder, ligt begraven op een vredig kerkhof in een sjieke buitenwijk. In het mooi gelegen Sutton om precies te zijn, met de Ierse zee en opdoemende bergen als nimmer wijkende panoramadecors. Het graf is uitgegroeid tot een mini-bedevaartsoord. Fans uit alle delen van de wereld komen hier samen om een kruis te slaan en om een traan weg te pinken. Sommigen laten een aandenken achter: bloemen, een brief, een ring. Of een plectrum, zoals zanger/bassist John Cuypers van Parris doet. "Kijk", zegt hij een beetje dabbend in het zwarte zand rond de grafsteen, "mijn plectrum van het vorige bezoek ligt er ook nog."

Dat geldt niet voor de plaquette met foto die jarenlang het graf sierde van Phil Lynott, die op 4 januari 1986 overleed aan de gevolgen van veelvuldig drugsgebruik. Een dief is er enkele dagen voor de viering van de sterfdag mee vandoor gegaan. Tot groot verdriet van moeder Philomena Lynott, die vlakbij aan zee woont in een wit knibbel-knabbel-knuisjehuisje annex Thin Lizzy-museumpje. Fans mogen hier komen kijken naar de gouden en platina platen aan de muren, de platencollectie in de kasten, een welhaast antieke jukebox van uitzonderlijk fraaie makelij, allerhande prullaria door fans gemaakt en ze mogen als toetje na de maaltijd met de basgitaar van hun rockheld op de foto. Zo ook de jongens van Parris met wie Philomena Lynott sinds enkele jaren een speciale band heeft. Ze vertelt: "Er is een fonds opgericht om geld in te zamelen voor een standbeeld van mijn zoon hier in Dublin. Zo was er een benefietconcert in Oostende in België waar ik Parris voor het eerst zag optreden. Sindsdien ben ik hun grootste fan."

De telefoon in het huisje blijft maar rinkelen. De oma, de rockster liet twee dochters achter, hoopt dat de politie goed nieuws komt vertellen. Maar nee, het zijn allemaal steunbetuigingen van vrienden en bekenden die over de diefstal hebben gelezen op de voorpagina van de tabloid The News of The World. Maar dan belt er toch een politieagent. Helaas, ook die blijkt bovenal fan te zijn en komt ook even gedag zeggen. Daarna is het bezoekuur afgelopen. "Jongens, ik moet me gaan omkleden voor vanavond." En met een knipoog: "Ik wil dat alle jongens goed naar me kijken." Of zij soms ook naar het herdenkingsconcert gaat, de Vibe for Philo? Zoiets verwacht je niet van iemand in de zeventig. "Wat een domme vraag. Natuurlijk. Dat je dat durft te vragen", zegt ze quasi-boos."Je verdient een pak voor je broek."

Met een kus op haar wangen nemen de bandleden afscheid. Te popelen staan ze om na een bruine kroeg op en een popzaal van het formaat Perron 55 in Venlo en de Bosuil in Weert nu ook Vicar Street plat te spelen, met een capaciteit van circa tweeduizend bezoekers een van de grootste zalen in Dublin. En dat voor een rockband die in de eigen regio - Venlo-Maasbree-Nederweert - nauwelijks aan de bak komt. "De Zomerparkfeesten in Venlo bijvoorbeeld wil ons niet hebben - omdat we een coverband zijn", moppert de uit Blerick afkomstige Cuypers.

Nee, dan Dublin. Parris is er inmiddels voor het vierde jaar op rij te gast. De eerste keer praatten ze zichzelf een uitnodiging aan, tegenwoordig worden zij maar al te graag gevraagd door organisator en ouwe rot in het vak Smiley Bolger. Het vijftal fungeert dit keer zelfs als headliner, ofwel mogen het herdenkingsfestival afsluiten. Als fans van Thin Lizzy hebben ze ver weg van huis hun eigen Lizzy-fans, die om handtekeningen vragen en speciaal gemaakte Parris-jackets kopen. Met taxi´s - de organisatie betaalt - steekt de groep dagelijks de brug van de Liffey over op weg naar een volgend optreden. Na afloop is er telkens tot in de vroege morgen een afterpartie in de kelder van het Guinnessrijke hotel, met ook aanhakend de trotse ouders van Cuypers, allebei 62 jaar jong. De oprichter van Parris, gitarist Cyrill Wulms uit Nederweert: "Op zo´n Vibe kunnen we echt een jaar teren."

Op naar de laatste klus in het uitverkochte Vicar Street waar een tiental bands optreden. Wulms, Cuypers, Rudi Peeters (toetsen), Gert-Jan Roemen (gitaar) en Hans in ´t Zandt (drums) nemen achter het podium de te spelen liedjes nog snel even door. Net na middernacht loeien sirenes op het podium en gaan schijnwerpers heen en weer als teken dat de show van de laatste band van de avond kan beginnen. De gitaarkanonnen Roemen en Wulms duelleren er op los. In ´t Zant mept de boel ongehoord hard en creatief aan elkaar en Peeters zorgt voor de afwerking met smaakvolle accenten op de synthesizer. Dit is Thin Lizzy in een metaluitvoering, met een grommende en op de bas bonkende Cuypers als vervaarlijke blikvanger.

Heel Dublin klapt dat Limburgse bandje naar de enige toegift van de avond. En dat is zeker ook de verdienste van de Engelse fan van het eerste uur, Terry Naraine. Hij heeft het hele weekend trots met een jacket van Parris aan rondgelopen. Maar even niet opgelet - vanwege de hitte had hij het jacket even op een stoel gelegd - en weg is zijn aandenken aan de achttiende Vibe for Philo. "Dit is zo verschrikkelijk balen. Eerst jatten ze die plaquette van Phil en nu mijn jas." Maar eind goed al goed. De jongens van Parris horen het verhaal en schenken hem tijdens de after party een nieuw exemplaar. En wie is er ook? Oma Philomena Lynott. Zij zingt de wereldhit Whiskey in de jar en moet ook nog even een anecdote vertellen. "Onderweg naar dat optreden in Oostende zag ik vanuit de trein allemaal witte koeien in de weien staan. Alleen maar witte koeien. Dat vond ik zo mooi. ´Weet u hoe dat zo komt?´ vroeg iemand. Ik haalde mijn schouders op: ´Geen idee´. ´Hitler heeft alle bruine opgeruimd´." Alle jongens lachen om haar.

 

 

 

 

 

Eric Kusters

Mijn visie op de Vibe 2004.


Ik voel me een beetje gammel. Wellicht het gevolg van de inspanningen van de laatste 5 dagen. Ik heb me laten vertellen dat zo'n Ierse pint 0,6 liter bevat. Guinness heb ik niet gehad. De vergelijking met afgetapte olie zal wellicht een paar lezers een zakverkramping geven maar toch hou ik het er op. Ik heb me tevreden gesteld met Carlsberg. Geen idee waar het vandaan komt maar het was goed binnen te houden. Ook na een uurtje of tien doorlopend kantelen. En dat dan twee dagen op rij.

Guinness. Onbegrijpelijk hoe iemand deze alcoholische drek krijgt weggespoeld. Ik verdenk de Ieren er dan ook van dat ze ooit geprobeerd hebben iets als bier te brouwen maar dat dit als gevolg van een permanente overdaad aan ronddwarrelend kolenstof niet helemaal geslaagd is. De aanblijk van Dublin bevestigd mijn vermoeden. Alles is zwart of in het gunstigste geval grauw te noemen. Dus waarom ook niet hun variant op bier. Aangezien den weldenkenden mensch de neiging heeft tradities in stand te willen houden, hebben ze er maar een naam aan gegeven en het tot nationale trots uitgeroepen. En aangezien wij Nederlanders zelf niet veel verder zijn gekomen dan het produceren van een soort chemisch afval*) mogen de Ieren er wat mij betreft zelfs heel trots op zijn.

Nu lijkt het net of ik eigenlijk weinig goeds over Ierland wil gaan zeggen maar... wat een geweldig volk. In al hun lelijkheid en smakeloosheid moet ik zeggen dat dit wellicht een van de aardigste volkjes van de EU mag genoemd worden. Of dit aardig-zijn een gevolg is van hun lakritsbrouwsel of van hun lelijkheid durf ik niet te zeggen. In het algemeen doen lelijke mensen wel meer hun best aardig gevonden te worden en gedragen mooie mensen verdacht vaak als een enorme zak stront. Maar ik dwaal weer eens af.

Ik was daar ter gelegenheid van de Philo Vibe; een jaarlijks eerbetoon aan de aan drugs gekrepeerde zanger/bassist van Thin Lizzy. Uit alle delen van de wereld komen liefhebbers van diens muziek hem herdenken d.m.v. het spelen van zijn muziek of, zoals wij, het luisteren ernaar. Zo ook een stel vrienden die onder de naam Parris een tribute aan Philip Parris Lynott brachten en samen met nog één lokale band de muzikale top vormden van deze happening.

Naast deze zware jongens stonden ook mindere goden op het podium, varieërend van krasse knarren uit Phil's tijd tot een jong 'elf-achtig' meisje dat weggelopen kon zijn uit 'the Lord of the Rings'. Zelfs een dichter, waarschijnlijk ooit docent 'Iers' van de kleine Phil (ik roep nu maar wat) die in keltische bezweringen dit rock icoon bewierookte. Maar wie of wat er ook op het podium stond, iedere performer kreeg respect en bijval van het overwegend Ierse publiek. Dit vriendelijke en beleefde karaktertrekje openbaarde zich ook in het dagelijks leven en in de kroegen in Dublin. Daar mogen wij Hollanders dus weer eens een voorbeeld aan nemen.

Naast de 'vibe' zelf zijn we ook ontvangen door Philomena Lynott, de 73 jarig moeder van de rocker. Bij haar thuis aan de kust. Een klein knus huisje dat volgestouwd staat met foto's, boeken, schilderijen en snuisterijen van, met en over Phil. Philomena is een levendige, buitengewoon mooie! (daar heb je het al, mijn gelul over Ierse lelijkheid meteen onderuitgehaald), buitengewoon aardige en verbazingwekkend jong uitziende vrouw. Zij koestert haar zoon zoals iedere moeder dat zou moeten doen en de hele wereld mag daar getuige van zijn. Philomena was zelf ook aanwezig op de vibe. Om erbij te zijn, om de aanwezigen toe te spreken over het verlies van haar zoon, over drugs en zelfs om vergeving te schenken aan de klootzak die enkele dagen vóór de vibe een plakette van Phil's graf had gestolen.

's nachts, tijdens de afterparty in het hotel, waar de artiesten alles nog eens akoestische over deden, werden alle emoties weggespoeld met , alweer, liters vocht. Een wonder eigenlijk. Qua hoeveelheden dan. Achter de bar stonden een variant op Manuel van Fawlty Towers en een mannetje van minstens 3 eeuwen oud. Zelfs in Duitsland tappen ze sneller. Het moet aan het bier liggen. Niet alleen ziet het eruit als kolenbrouwsel maar het verbrandt blijkbaar ook langzamer dan andere brandstof. Iets met de stofwisseling dus, denk ik. Twee biertjes en een sapje voor mijn Poppenduifje en we waren toch al gauw weer een kwartiertje verder.

Hoe dan ook, het einde heb ik helaas niet meer meegemaakt. Ik herinner mij vaag dat op weg naar mijn kamer, Poppeduifje lag al vredig te knorren, een Ierse iets zij in de trant van 'You're wobbling, mate...' doelend op mijn elastieke loopje c.q. soeplesse (nee, niet fout geschreven) van Michael Jackson's. Om maar even een heel fout voorbeeld te noemen. Zelfs een dronkeman als ik wordt daar vriendelijk en respectvol behandeld. Voor wie mijn oogopslag en de reutelende ik kent na zoveel drank en een Creools avondmaal bij tante Zoe's weet genoeg...

Salute!

*) met uitzondering van ALFA bier

 

 

 

 

Parris opent de 15de editie van The Vibe met groot succes.

Door Herman Jonkergouw, Sjef Larmit.

 

Donderdag 4 januari was het weer zover. Vicar street in Dublin was gastheer voor diverse bands en acts, allen bol staand van Thin Lizzy, het geesteskind van de 15 jaar geleden overleden voorman Philip Lynott. Ze kwamen van over de hele wereld, USA, Japan en natuurlijk Nederland. Al bij de soundcheck bleek de diversiteit aan ‘gigs’. Alles onder de leiding van Smiley, al 15 jaar de organisator The Vibe, die zich liet ontvallen dat de kennismakingsavond op woensdag een aantal heerlijke jamsessies had opgeleverd. Ook de ‘special guest’ van vanavond, Brian “Robbo” Robertson, laat zijn neus even zien.

 

Zeven uur in de avond. De zaal stroomt langzaam vol met fans van de giga-band van weleer. Op twee enorme videoschermen wordt de historie van Thin Lizzy in beeld gebracht. De avond start met een video-reportage van twee Nederlanders die in 1995 op zoek gaan naar hun idolen, en deze ook vinden. Deze film van Leon Giesbers wordt, hoewel in het Nederlands, met veel interesse bekeken.

 

Dan is het zover. Smiley, en die naam heeft hij niet voor niets, kondigt Parris aan. De jongens nemen hun stellingen in en vanaf dat moment is het rocken geblazen. Met veel enthousiasme, dubbele solo’s en gevoel voor performance kreeg Parris de aanwezige fans in beweging en deed de oude Lizzy-tijden herleven. Zeker toen Brian Robertson het podium betrad om met onze Limburgse jongens samen te genieten. En dat deden zeker ook de 1100 toeschouwers waaronder ondergetekenden. Robbo liet zien en horen waarom hij nog door velen gezien wordt als de beste Thin Lizzy-gitarist allertijden. Wat een belevenis moet dat zijn: samen op het podium met een legende. Een ovatie begeleidde Parris van het toneel en de rest van de avond kon niet meer stuk. Ook niet voor de meegereisde fans Matt en Huub, die hiervoor zijn kaassouflé’s achterliet. Gert Jan Roemen – Gitaar, Cyrill Wulms – Gitaar, Gerard Gubbels - Bas gitaar, John Cuijpers – Zang, Rudi Peeters – Toetsen en Hans in 't Zandt – Drums kunnen vol trots terugkijken op een geweldige avond.

 

Later deze avond bleek dat Lynott’s nummers ook diverse akoustische bands en artiesten heeft geïnspireerd. Tussendoor kregen ook lokalen talenten een kans om Lizzy-songs ten gehore te brengen waarbij een aantal aangename verrassingen zaten.

 

Iets minder lokaal maar zeker niet minder goed waren The Lizzy Boys uit Japan. Deze viermans-formatie liet alle cultuurverschillen verschralen door hun uitvoeringen van nummers als “Cowboy Song” en “The Boys are Back in Town”. Slechts bij hun versie van “L(r)osalie” en “Black L(r)ose” waren wat verschilletjes te horen.

 

De avond werd afgesloten door Thin As Lizzy, alom gezien als de beste Lizzy-coverband. Een waardige “tribute” aan de man wiens geest, en niet alleen in muzikaal opzicht, nog rondwaart in het fraaie Ierse Dublin.

 

Met een gepassioneerde oproep van Phil’s moeder, Philomenia, aan alle aanwezigen om het gebruik van harddrugs achterwege te laten, kwam er een einde aan een prachtig evenement Een indrukwekkende belevenis en zeker voor herhaling vatbaar.

 

 

 

 

Dortmund, 3 januari 2008. De PhiloVibe

 

Wanneer we in het plaatsje net buiten Dortmund aankomen, zijn onze verwachtingen nogal aan de lage kant. Een grauw stadje. De kroeg die we moeten hebben ziet er niet uit alsof er iets groots staat te gebeuren. We zijn niet in Dublin dus zó gek is dat niet. We lopen binnen. Een ouwe aftandse kroeg. De jongens van PARRIS zitten aan een tafeltje een biertje weg te spoelen. Een paar rokers aan de bar. In de verte klinkt herrie. Dat blijkt die andere tributeband te zijn. Soundcheck. We knuffelen de PARRIS-leden effe en gaan even in de zaal kijken. Ja, da's andere koek. Daar kunnen toch wel een paar honderd man in. Het blijkt een soort theaterzaaltje te zijn. Compleet met ornamenten en een balkon. Eerst ergens een schnitzel scoren en dan mag het feest wat ons betreft beginnen.

 

En een feest werd het. Het voorprogramma deed erg z'n best om niet een parodie van zichzelf te worden. Muzikaal geen hoogdravend genot maar ach, het is een opwarmertje. Deze goedbedoelende oudere jongeren (met toch vooral de nadruk op 'oudere') hadden het wellicht beter Duitstalig kunnen doen, dan had het waarschijnlijk iets natuurlijker geklonken en was er meer Ansluß geweest met de locals. Want ook het overwegend Duitse publiek werd er nog niet echt opgewonden van. Maar toen kwam PARRIS.

 

Het pand zal nu aan renovatie toe zijn! Voor wie dít gemist heeft kan ik maar één ding zeggen: HET DAK GING ER GODVERDOMME AF! Die Duisters hebben het sinds '45 betrekkelijk rustig gehad maar nu zijn ze weer wakker. PARRIS war hier! Jawohl! Und es war gut! Es war spitzenklasse. Allez, ze bleven volhouden dat ze nog steeds het beste voetbal leveren. Van mij mogen ze. Wij hebben PARRIS en daar zijn we godverdomme trots op! Wie heeft er nu een elftal nodig wanneer je met 5 man zo'n performance neer kunt zetten? Wat een optreden. Vanaf de eerste noot 'Vol in die Röhre'. Want het waren niet alleen de Nederlandse fans, die speciaal voor PARRIS enkele honderden kilometers hadden gereden, die daar uit hun bol gingen. Iedereen stond met open bek te kijken. De opener alleen al bleek een collectieve orgastische beleving en dat bleef tot aan de laatste toegift onveranderd. Een retestrakke ritmesectie beukte de massa gek. Twee gitaristen die zó ongehoord goed op elkaar inspeelden en hun solo's zó scherp afvuurden dat het publiek geen moment rust heeft gekend. En wanneer je je ogen dicht hield, transformeerde John, zo blank en blond als hij is, naar Phil zelf. Wat een stem! Uptempo, ballad, het maakt niet uit. Hij zet het neer. Zij zetten het neer! Met recht 'The Ultimate Dutch Thin Lizzy Tribute'.

 

Dat wilde ik even kwijt!

 

Eric